Curfew ......


Column 5 april 2011
Leven in Tamale


Ik had er nog nooit van gehoord... curfew... Gelukkig nooit mee te maken gehad ook! Een woord wat hier nu het gesprek van de dag is. Avondklok, spertijd... de vertaling die ik alleen maar ken uit oorlogsverhalen en zomaar zit ik er middenin...

Het begon vorige week op een totaal onverwacht moment. In mijn dorpje, wat nog wel tot de stad Tamale behoort maar ver genoeg uit het stadshart ligt, was ik me nergens van bewust totdat Ibrahim thuiskwam en opgewonden vertelde dat er onlusten in de stad waren. Vernielingen, brandstichting en een grote politiemacht plus het leger in de straten die schietend de furieuze menigte uitelkaar probeerden te drijven. Hij moest heel wat sluipwegen nemen om veilig thuis te kunnen komen...! Eén jongen werd doodgeschoten door verdwaalde kogels, velen raakten gewond...
De aanleiding was een moord die meer dan tien jaar geleden gepleegd werd op de toenmalige Chief van Tamale. Het veroorzaakte dood en verderf en maar liefst  een jaar lang was er een curfew in de hele Northern Region van Ghana... Recent werden pas de mannen aangehouden die ervan verdacht werden deze gruwelijke misdaad begaan te hebben en iedereen was opgelucht en blij want eindelijk was er gerechtigheid. Bij gebrek aan doorslaggevend bewijs werden vorige week de verdachten vrijgelaten. De frustratie over dit rechtsverloop was groot en de vlam sloeg in de pan...

Als ik de volgende morgen naar mijn werk ga zie ik de ravage op straat: zwartgeblakerd asfalt waar we de resten van verschroeide autobanden ontwijken door er omheen te slalommen met de brommer, reclame borden die omvergetrokken zijn en nog steeds gewoon op straat liggen... vertrapte hekken, grote stenen... Kleine kiosken, -met name die zo mooi geverfd waren in de kleuren van de regerende politieke partij de NDC- hangen treurig, gehavend en scheefgezakt in de straten omdat ze inelkaar geslagen zijn...
We horen in de werkplaats via de radio over de curfew waar iedereen al over speculeerde en van ’s avonds 11 uur tot ’s morgens zes uur mag nu niemand zich meer op straat vertonen en moet verplicht in zijn kamer of huis zijn. Soldaten en politie worden tegen die tijd met bussen vol in alle wijken losgelaten om dit te controleren en waag je je buiten de deur dan draaien deze machomannen zich er niet voor om om je te bewerken met hun knuppel of stevige vuisten...
De openbare toiletten zijn dan taboe dus moeten mensen dit binnenskamers maar  oplossen. De oproep tot het ochtendgebed vanuit de honderden moskeeen die Tamale rijk is, is niet meer te horen... ‘The first prayers’ mogen niet in de moskee plaatsvinden maar iedereen moet dat op zijn eigen matje binnenshuis doen. Ik vraag me af waar de vele, vele daklozen slapen, de psychiatrische patienten die altijd doelloos door nachtelijk Tamale zwerven... Angstig, opgejaagd... Waar kunnen ze heen, wie beschermd ze...? Curfew...

Ibrahim loopt op de tweede curfewdag de soldaten tegen het lijf (op de een of andere manier presteert hij het altijd om op het verkeerde moment op de verkeerde plek te zijn...) Midden op de dag wordt hij aangehouden door mannen in vol ornaat die hun superioriteit willen bewijzen en korte metten willen maken met een ieder die ook maar iets verkeerds doet in hun ogen... Ibrahim draagt namelijk een camouflage broek... Niet eens een echte, maar een nepperd, zeg maar gekocht bij de plaatselijke ‘HEMA’... Een gewone stoere broek die zoveel mannen hebben... Ibrahim ontkomt aan een afranseling door een lulverhaal op te hangen waar hij gelukkig heel goed in is, maar hij belandt wel in de cel voor een nacht... Curfew...
Ik hoor verhalen van vrouwen die voor zes uur zich toch buiten hun deur waagden om te koken, om voedsel te maken dat ze die dag wilden verkopen om een schamel inkomen te hebben... De soldaten keerden al de pannen met eten onderste boven in het zand en joegen en mepten iedereen het huis weer in... Curfew...

Vannacht ben ik wederom alleen. Ibrahim zit wéér vast, nu al voor de tweede achtereenvolgende nacht... Hij kan geen kant op, niemand die hem komt bevrijden... ‘opgesloten’ in ‘the middle of nowhere’ omdat de kar waarop hij reed het onderweg begaf toen hij in een of ander verafgelegen dorp brandhout moest halen voor de begrafenis van een jonge vriend van hem die plotseling overleed. En niemand uit Tamale kan of wil op dit tijdstip er nog opuit trekken om de wagen te repareren of om de mannen op te halen want je komt Tamale niet meer in... Curfew...
Het is dat de regen me deze nacht dwingt om in mijn hut te slapen maar hier, op deze prachtige, afgelegen plek houdt niemand me binnen, zelfs geen curfew!

Sleep well Ibrahim, wherever you are... ik hoorde vandaag op de radio dat de curfew spoedig zal worden opgeheven!