A perfect day ......


Column 17 november 2011
Leven in Tamale


Er sijpelt nog een zielig stroompje door de bijna droge rivierbedding... Met mijn handen graaf ik een kuiltje in de losse steentjes en modder dwarrelt langzaam omhoog en vertroebeld het toch al enigszins wazige water. We wachten tot het zand weer is gaan liggen en Lizzy, midden in het water gezeten op een klein, gammel krukje, begint met een kleine kalebas het water uit het holletje te scheppen en vult het watervat. Met een emmertje schep ik het van daaruit in een grotere emmer en als die vol is hijs ik hem op de handdoek die op een drolletje op Faruk zijn hoofd ligt gedrapeerd en met een angstvallige glimlach om zijn lippen loopt hij voetje voor voetje de steile, door water glad geworden waterkant op en even later zie ik alleen nog de wiebelende emmer vlak boven de frisgroene rijstvelden uitsteken, totdat hij helemaal uit het zicht verdwijnt tussen de achtergelegen hoog oprijzende mais. Hij is op weg naar onze verderop gelegen hut om de emmer te legen in de oliedrum en hem als een mandje, bungelend aan zijn arm weer mee terug te nemen... Onze hond drentelt een tijdje met hem heen en weer, maar houdt het na een poosje voor gezien en blijft hijgend met de tong uit zijn bek onder de cacaoboterbomen op hem liggen wachten.
Het water is warm geworden door de brandende zon en Lizzy spettert er vrolijk op los en kijkt me vanonder haar stoere pet genietend aan. Zilveren schrijvertjes zigzaggen over het water en we halen herinneringen op dat we die vorig jaar vingen en thuis in een grote bak stopten samen met de schildpadjes die we elders zagen zwemmen... We zijn nóg verontwaardigt dat de kikkervissen ten prooi vielen aan deze roofzuchtige beestjes -terwijl wij dagelijks verse blaadjes in de bak gooiden die overigens onaangeroerd bleven- omdat we toen nog dachten dat schildpadden vredelievende vegetariërs waren...
Af en toe onderbreekt Lizzy haar werkje door geïrriteerd tussen haar benen te frunniken. Mijn kleine meid wordt groot en sinds kort hoort daar ook de menstruatie bij. Het maandverband wat hier gelukkig wel te koop is zit haar dwars en de door spasme ietwat verkrampte x-stand van haar benen maakt het er ook niet luchtiger op... Ik knipoog naar haar en denk ‘wat een kruis voor zo’n kind..’!
Faruk geeft elke keer als hij bij het stroompje terugkeert op zijn opgeheven onderarm de stand van het water in de oliedrum aan. Het gaat niet erg snel met de kleine gele email emmer dus als zijn hand aangeeft dat hij tot de helft volzit houden we het voor gezien.... hier redden we het voor vandaag wel mee! Ik draag Lizzy naar haar rolstoel die halverwege het ‘braamstruikse binnenpad’ is blijven steken en scheef in het zand is weggezakt. We hobbelen naar huis en ze schatert het uit bij al de bruuske bewegingen die de kar maakt en ze houdt zich zo goed als ze kan vast om er niet uit te stuiteren...
Het is heet... te heet om verder buiten nog wat te doen en de kids verdwijnen in de hut waar de trommels staan... Ze horen niet wat ze spelen maar de drums vibreren genoeg om er veel plezier aan te beleven... En hoewel Lizzy een knap strak ritme inzet op de dundumba en Faruk best een leuke riedel op de djembe weggeeft klinkt het gezamenlijk van geen kant en volkomen uit de maat. Ik maak lachend even een praatje met een paar dorpsgenoten die op het land aan het werk zijn, opdat ze maar niet denken dat ik deel uitmaak van deze ongedisciplineerde, muzikale herrie...! 
Moegespeeld komen de kids even later bij me onder de cacaoboterbomen zitten waar ik in een hangstoel zachtjes ronddraai terwijl ik de laatste bladzijden van mijn boek uitlees... Bijeneters zwermen in de lucht. Ik herken hun zang uit langvervlogen tijden... Witte koereigers scharrelen even verderop op en rondom de koeien die ze gebruiken om de insecten op te jagen die ze om elkaar heen buitelend achterna zitten. Ik wijs de kids op twee groene halsbandparkieten die schetterend overvliegen en we tellen ademloos een kleine tweehonderd grijze hoornvogels die in een uitgestrekte groep ‘piewend’ overtrekken. Faruk ontdekt een paartje lachduiven vlak boven ons in de boom nog voordat ik ze hoor ‘giechelen...’
De rook die ik vanuit de omliggende compounds traag omhoog zie komen en een knagend gevoel in mijn maag herinneren me eraan dat het ontbijt dat bestond uit ‘Tom Brown’, een pap van maismeel gemengd met gemalen pinda’s alweer een poos geleden door Lizzy werd klaargemaakt. Ik vraag aan de kinderen of ze zin hebben in pannenkoeken, maar dat is tegen dovemansoren gezegd dus geven ze geen sjoege... Pas als ik met mijn vingers de letter P vorm en langzaam cirkels daarmee in de lucht draai beginnen ze te stralen en Faruk springt al op om hout te verzamelen wat hij tussen de drie grote stenen op de vuurplaats onder de bomen legt. Binnen de kortste keren zit de fik erin en terwijl ik met mijn handen meel, water, melkpoeder en eieren meng hangt de zwartgeblakerde koekenpan al tussen de stenen te dampen... Ik vraag met omslachtige gebaren of Lizzy de olie wil halen maar Faruk maakt me in één ‘handomdraai’ duidelijk wat het gebaar voor olie is... Grandioos! De kinderen laten me onvermoeibaar nieuwe handgebaren zien die ze nu op school leren. Lang geleden was ik het die hun de eerste gebaren voordeed maar nu zijn de rollen omgedraaid en zijn de kinderen mijn leraren geworden... Geweldig!
Terwijl we de laatste suikerrestjes van onze vingers likken zien we de volle maan opkomen en tegelijkertijd de zon aan de andere kant ondergaan ... Dit voorspelt geen plotsklaps invallende duisternis vandaag maar een langzame overgang die een heldere, lichtgevende avond en nacht in het vooruitzicht stellen... We nemen met elkaar een emmerdouche en schrobben het stof van onze bezwete lijven. Het is vandaag zondag, dus mogen we een drupje shampoo gebruiken uit de fles die we voor deze wekelijkse gelegenheid zorgvuldig bewaren en al maanden meegaat. We blijven daarna volledig voldaan en tevreden, stilletjes naar boven staren omdat we afgesproken hebben niet eerder te gaan slapen dan dat we ‘ons’ vliegtuig over hebben zien gaan... Faruk wijst op een helder lichtje wat stil over ons heen glijdt en kijkt me vragend aan... Een satelliet... Tja, leg dat maar eens uit met je handen! Maar dan komt ie, op bijna exact dezelfde tijd als andere avonden... De rood flikkerende lichtjes die langzaam voorbij trekken brengen de kids in extase... Voor óns komt ie altijd uit Holland en het is steeds maar weer de vraag of Oma en Petra er ook in zullen zitten...

Ik kijk naar de twee lieve gezichtjes die wild gebarend nog steeds de lucht afzoeken en ben me er heel erg van bewust dat ik op elke willekeurige andere dag iets heel anders zou hebben kunnen vertellen... Het leven in dit verre land gaat -naast de verrukking en het bevoorrecht voelen dat ik hier deel van mag uitmaken- gepaard met zorgen, twijfels, eenzaamheid, verlangen en met minder positieve gevoelens. Ik zou mijn gedachten kunnen laten gaan over het verlangen naar oprechtheid en eerlijkheid. Woorden die het gemis van mijn familie doen laten horen, de twijfel of ik toch niet eigenlijk daar zou moeten zijn op dit moment... Ik had iets kunnen schrijven over het soms niet begrepen voelen en de eenzaamheid die daar uit voortvloeit. Ik zou mijn zorgen hebben kunnen delen over hoe elke dag maar weer rond te komen, over de toekomst van de kinderen, de werkplaats... Een verhaal vertellen over irritatie, machteloosheid, en frustratie omdat het misschien allemaal wel heel leuk lijkt wat ik hier allemaal doe en meemaak maar het om de drommel niet altijd meevalt om hier te leven en te werken...!
Maar vandaag even niet...  Vandaag staat dit allemaal ver van me af en laad ik me op aan de volmaakte eenvoud van het geluk van dit moment. Today is just a perfect day!